Wii mini

Η έλευση της νέας γενιάς μας φέρνει κλασικά σε κινήσεις από τους τρεις μεγάλους του gaming που είναι συνηθισμένες για το συγκεκριμένο timing. Με τα PlayStation 3, Xbox 360 και Wii να μπαίνουν στην τελική ευθείας της ζωής τους (που ανά περίπτωση μπορεί να διαρκέσουν μέχρι και μερικά χρόνια), είναι λογικό πως ο απόλυτος στόχος για την περασμένη γενιά είναι η όσο το δυνατόν μεγαλύτερη διεύρυνση της εγκατεστημένης βάσης, αλλά και τα περαιτέρω έσοδα από ένα σύστημα που δε βρίσκεται πλέον σε ανάπτυξη και δεν κοστίζει κάτι περαιτέρω σε επίπεδο ανθρωποωρών. Η πιο λογική λύση σε αυτές τις περιπτώσεις είναι η μείωση τιμής.



Η Nintendo ωστόσο διάλεξε μία λίγο διαφορετική προσέγγιση στο τελευταίο στάδιο ζωής και υποστήριξης του Wii, την κυκλοφορία μιας mini έκδοσης του συστήματος. Η ονομασία της νέας εκδοχής της κονσόλας έχει τίτλο Wii mini και παρόλο που είχε προγραμματιστεί να εμφανιστεί μόνο στην αγορά του Καναδά, βρήκε το δρόμο της και προς τα καταστήματα όλων των υπολοίπων χωρών. Τι ακριβώς είναι λοιπόν αυτό το «νέο» μηχάνημα; Εκ πρώτης όψεως φαίνεται πως είναι μια πιο μοντέρνα εκδοχή του πιο επιτυχημένου συστήματος της τρέχουσας γενιάς, χωρίς ωστόσο -λόγω των επιλογών της ιαπωνικής κατασκευάστριας εταιρείας- να μπορεί να προσφέρει όλα όσα επιζητά ο gamer. Από πλευράς βάρους, το Wii mini είναι αρκετά πιο ελαφρύ από το αρχικό σχέδιο (σχεδόν το μισό βάρος), ωστόσο όχι όσο θα περιμέναμε από μία τέτοια έκδοση. 



Η βασική αιτία αυτής της κατάληξης είναι το γεγονός ότι η Nintendo αποφάσισε να θυσιάσει (ή δεν μπόρεσε να «χωρέσει») το slot-in drive για ένα παραδοσιακό με καπάκι που βρίσκεται στο επάνω μέρος της νέας έκδοσης. Κάτι τέτοιο βέβαια έχει και ως αποτέλεσμα και την αδυναμία τοποθέτησης του Wii mini κάθετα, όπως συνέβαινε με την αρχική έκδοση. Το ματ φινίρισμα στο επάνω μέρος με το έντονο πλαστικό δείχνει πως η Nintendo απευθύνει αυτή την έκδοση σε ένα μικρότερο ηλικιακό κοινό, το οποίο και σαφώς δεν έχει τις απαιτήσεις ενός ψαγμένου gamer (τους αναλυτικούς λόγους για αυτό το συμπέρασμα θα τους εξηγήσουμε στη συνέχεια του άρθρου).

Στο πακέτο αγοράς περιλαμβάνεται ακόμη ο φορτιστής της κονσόλας, ο φορτιστής (που είναι ίδιος με αυτόν του Wii), ένα πανέμορφο κόκκινο Wii Remote (με ενσωματωμένο Motion Plus), έναNunchuck και μια sensor bar. Όσον αφορά στην ίδια την κονσόλα, στο επάνω μέρος της φέρει εκτός από το drive, το πλήκτρο ενεργοποίησης/απενεργοποίησης και το Eject.

Μπροστά και από τα δεξιά της κονσόλας δεν υπάρχει κανένα πλήκτρο, ενώ στα αριστερά συναντάμε μόνο το κουμπί για το συγχρονισμό με τα περιφερειακά (χειριστήρια κτλ) και ένα ειδικό panel που είναι βιδωμένο και φέρει μια αποσπώμενη μπαταρία που βοηθάει το σύστημα να αποθηκεύει τα δεδομένα του χρήστη. Στο πίσω μέρος η κατάσταση είναι σχεδόν ίδια, αφού συναντάμε την υποδοχή για το φορτιστή, τη Sensor Bar, την έξοδο της εικόνας, την θύρα εξαγωγής αέρα και μόνο μία (αντί για δύο) θύρα USB. Τι συμβαίνει όμως στο εσωτερικό της νέας έκδοσης και τι διαφορετικό προσφέρει;



Σε πρώτη φάση η Nintendo έχει αποκόψει το Wii mini από την πρόσβαση στο διαδίκτυο. Αυτόματα, κάτι τέτοιο σημαίνει πως θα πρέπει να ξεχάσετε την υποστήριξη WiFi και Ethernet θύρας, ενώ δεν υποστηρίζεται ακόμη και ο USB Ethernet adapter. Ταυτόχρονα, από το «τροποποιημένο» menu λειτουργίας της κονσόλας, λείπει οτιδήποτε έχει να κάνει με διαδικτυακή υπηρεσία. Αυτόματα, αυτό μεταφράζεται σε αδυναμία υποστήριξης online multiplayer στα Wii games, αλλά και πρόσβασης σε περιεχόμενο που προσφέρεται σε ψηφιακή μορφή μέσα από το Nintendo eShop (WiiWare, Virtual Console games κτλ). Και εντάξει, με το κομμάτι των υπηρεσιών, η χαμηλότερη τιμή δικαιολογεί μέχρι ένα σημείο αυτή την υποχώρηση σε επίπεδο απαιτήσεων.



Τι συμβαίνει όμως με τα firmware updates που θα κυκλοφορήσουν ή με περιπτώσεις τίτλων που απαιτούν εγκατάσταση κάποιων ενημερώσεων (όπως το The Legend of Zelda: Skyward Sword); Εν ολίγοις, δεν υπάρχει λύση. Η απουσία διαδικασίας σύνδεσης στο διαδίκτυο συνοδεύεται και από άλλη μια σημαντικότατη αδυναμία, αυτή της προσφοράς ανάλυσης πάνω από τα 480p του παραδοσιακού component καλωδίου. Η Nintendo έχει περιορίσει την απεικόνιση στη χρήση του παρεχόμενου καλωδίου, απόφαση που μέσα σε όλα τα άλλα φαντάζει ως η πιο τραγική επιλογή. Τέλος, οι καταναλωτές που θα αγοράσουν την εν λόγω έκδοση θα πρέπει να ξεχάσουν οριστικά την υποστήριξη SD καρτών αποθήκευσης. 



Τι σημαίνει αυτό; Πως αν πχ. είσαστε συλλέκτες και θέλετε να απολαύσετε ένα game που έχετε ξεκινήσει στο παραδοσιακό Wii σας, θα πρέπει να ξεχάσετε τη μεταφορά save files… Τέλος, από το Wii mini απουσιάζει και η υποστήριξη GameCube τίτλων. Υπάρχουν περιπτώσεις που ουδείς μπορεί να ψυχολογήσει τη Nintendo και το Wii mini είναι μία από αυτές. Το Wii mini είναι μία λύση που φαίνεται πως κυκλοφόρησε για να μην οδηγηθεί άμεσα το κλασικό Wii σε μείωση τιμής. Από την άλλη όμως, θα πρέπει να εξηγήσει κάποιος στον καταναλωτή γιατί να προτιμήσει μια... λειψή έκδοση της κονσόλας, όταν με ελάχιστα χρήματα παραπάνω μπορεί να αγοράσει ένα φθηνό bundle του παραδοσιακού συστήματος με τα online χαρακτηριστικά, την υποστήριξη component εξόδου ήχου, SD memory cards κοκ. 



Το Wii mini απευθύνεται σε περιορισμένο κοινό που ουδέποτε θα έμπαινε σε διαδικασία σκέψης για το αν αξίζει να αγοράσει τώρα σύστημα οικιακής ψυχαγωγίας ή να περιμένει για την επόμενη γενιά. Απευθύνεται σε ένα μικρό κοινό που θέλει ένα μικρό gaming σύστημα που θα πιάνει ελάχιστο χώρο, δε θα προσφέρει τα πάντα και θα καλύπτει τις βασικές gaming ανάγκες… Αν η τιμή του ήταν κοντά στα 70€, ίσως το νέο αυτό πακετο να είχε ένα ξεχωριστό ενδιαφέρον. Στα 110€ ωστόσο, δε φαντάζει τόσο θελκτικό.

Πηγή

Read More

The Amazing Spider-Man

Η αλήθεια είναι ότι η βιομηχανία μάς είχε σε συνηθίσει σε χαμηλής ποιότητας τίτλους που αποτελούν μεταφορά κάποιας κινηματογραφικής ταινίας ή comic. Θα πρέπει λοιπόν να ξεκαθαρίσουμε ότι τοThe Amazing Spider-Man ξεφεύγει από αυτό το πλαίσιο. Προφανώς επηρεασμένο από τη σειρά Arkham του Batman, του οποίου όμως δυστυχώς δεν φτάνει την ποιότητα, μας δίνει την ευκαιρία να απολαύσουμε μία αυθεντική Spider-Μan εμπειρία. Η ιστορία αποτελεί συνέχεια της ταινίας, εξελισσόμενη λίγους μήνες μετά τα γεγονότα αυτής. Ξεκινάμε με μία επίσκεψη στα γραφεία της Oscorp ως καλεσμένοι της Gwen όπου και διαπιστώνουμε ότι ο Alistair Smythe συνεχίζει το έργο του Dr. Connors με πειράματα τόσο σε ρομπότ όσο και σε cross-species. 



Τα τελευταία όμως εξεγείρονται και αφού μολύνουν τους επιστήμονες καταφέρνουν να δραπετεύσουν στην πόλη. Ο ήρωας αναγκάζεται να ζητήσει την βοήθεια του Dr. Connors για να αντιμετωπίσει την μόλυνση που αρχίζει να εξαπλώνεται . Αφού τον απελευθερώσει από το ψυχιατρείο στο οποίο κρατείται ξεκινάει το κύριο μέρος της περιπέτειας μας, όπου θα αντιμετωπίσουμε εχθρούς όπως ο Vermin, o Scorpio αλλά και ορδές από ρομπότ. Σε γενικές γραμμές η ιστορία κινείται συνέχεια στο ίδιο μοτίβο και χωρίς εκπλήξεις και ανατροπές. Ευχάριστη εξαίρεση αποτελεί μία αποστολή κατά την οποία θα πρέπει να αποτρέψουμε την Felicia Hardy από το να διαπράξει μία ληστεία σε τράπεζα. Ο τίτλος αποτελεί ένα καθαρό action game εμπλουτισμένο με στοιχεία από stealth. Στην πραγματικότητα το ίδιο το παιχνίδι σε αρκετά σημεία του σε οδηγεί να παίξεις χρησιμοποιώντας το steath κομμάτι του αλλά η δομή του παιχνιδιού είναι τέτοια που ουσιαστικά αναιρεί τον ίδιο του τον εαυτό, θα πούμε όμως περισσότερα για αυτό στη συνέχεια. 



Η ύπαρξη του Manhattan ως open world είναι ένα από τα δυνατότερα σημεία που είδαμε στις περίπου 8 ώρες καθαρού gameplay που μας προσέφερε ο τίτλος μέχρι τον τερματισμό. Όσοι ασχοληθούν με τον τίτλο είναι βέβαιο ότι χωρίς καν να το καταλάβουν θα βρεθούν να κάνουν βόλτες μέσα στην πόλη ρίχνοντας τον ιστό τους από κτίριο σε κτίριο. Δυστυχώς οι αποστολές του βασικού storyline που διαδραματίζονται στο κέντρο του κόσμου είναι περιορισμένες, γεγονός που αποτελεί σημαντικό μειονέκτημα, καθώς οι εσωτερικοί χώροι δημιουργούν έντονη την αίσθηση της επανάληψης με τις εξαιρέσεις να είναι λιγοστές. Εκεί θα βρούμε όμως πλειάδα δευτερευόντων αποστολών, από το να αποτρέψουμε ληστείες μέχρι να κινηματογραφήσουμε τον Spidey εν ώρα "πτήσης". Και εδώ όμως κάνει την εμφάνιση της η επανάληψη αλλά είπαμε, η πόλη είναι από μόνη της πανέμορφη που δεν μας πειράζει τόσο. Ιδιαίτερη αναφορά αξίζει να κάνουμε και στη συλλογή των 700 φύλλων comics που βρίσκονται διασκορπισμένα παντού και μέσω αυτής ξεκλειδώνονται πραγματικά παλιά comics του ήρωα.



Το σύστημα μάχης είναι απλοϊκό και χωρίς ιδιαίτερο βάθος. Το γεγονός αυτό δίνει τη δυνατότητα και για μία περισσότερο button mashing προσέγγιση χωρίς όμως κάτι τέτοιο να συνιστάται. Σκοπός μας είναι να συνδέσουμε όσο περισσότερα χτυπήματα γίνεται σε combo, το οποίο θα μας αποφέρει experience points που χρησιμοποιούνται για την προσθήκη νέων κινήσεων. Σημαντικός παράγοντας ουσίας για να το πετύχουμε αλλά  και εντυπωσιασμού σε ολόκληρο το παιχνίδι είναι η λειτουργία web rush, με την οποία ο χαρακτήρας μας εκτινάσσεται προς κάποια κατεύθυνση, ενώ κρατώντας πατημένο το πλήκτρο, ο χρόνος επιβραδύνεται και μας εμφανίζονται επιλογές για το που μπορούμε να μεταφερθούμε.

Η έλλειψη ποικιλίας κινήσεων οδηγεί μοιραία στην επανάληψη που όπως θα έχετε ήδη καταλάβει αποτελεί ένα από τα βασικότερα μειονεκτήματα του τίτλου, με τις μάχες να μην αποτελούν εξαίρεση είτε μιλάμε για απλούς εχθρούς είτε κάποιο boss fight. Είναι σημαντικό πάντως ότι παρά τις όποιες ατέλειες στο σύστημα μάχης, η δράσης που βλέπουμε στην οθόνη είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακή. Όπως έχουμε ήδη αναφέρει το κομμάτι του stealth μπλέκεται με αυτό του action με όχι ιδιαίτερα αρμονικό τρόπο. Όταν ο παίκτης βρίσκεται κολλημένος στην οροφή μπορεί να εκτελέσει ένα stealth kill σε όποιον εχθρό βρίσκεται ακριβώς από κάτω του. Το πρόβλημα είναι ότι σε αρκετές περιπτώσεις κάτι τέτοιο είναι αδύνατο να συμβεί χωρίς να γίνουμε αντιληπτοί πράγμα που αναιρεί όλη τη φιλοσοφία της προσέγγισης. 



Από την άλλη κατά τη διάρκεια μάχης με πολλούς αντιπάλους θέλοντας και μη αναγκαζόμαστε να χρησιμοποιήσουμε μια λειτουργία ανάλογη του web rush με την οποία μεταφερόμαστε σε κάποιο τοίχο ή οροφή εκτός της δράσης ώστε να αναπληρώσουμε ενέργεια, μία καθαρά stealth λογική δηλαδή. Η αναγκαστική και απότομη αυτή εναλλαγή από action σε stealth και από stealth σε action όχι μόνο κουράζει τον παίκτη αλλά αφαιρεί και πολύ από το challenge του τίτλου. Στοn τεχνικό τομέα, τα συναισθήματα που μας μένουν είναι ανάμεικτα. Από τη μία τα γραφικά και το animation κινούνται σε μέτρια επίπεδα από την άλλη όμως όπως τονίσαμε και στην αρχή του άρθρου η πόλη έχει αποδοθεί πολύ όμορφα. Πέρα όμως από τις όποιες τεχνικές αναλύσεις, η Beenox έχει μεταφέρει με επιτυχία την ατμόσφαιρα του comic, γεγονός πολύ σημαντικό για τέτοιου είδους παραγωγή.



Το frame rate έχει κάποιες πτώσεις αλλά σε γενικές γραμμές δεν μας προβλημάτισε. Ένα στοιχείο που μας κούρασε είναι οι υπερβολικά μεγάλοι χρόνοι φορτώματος μεταξύ των αποστολών, ενώ ακόμα και με εγκατάσταση του τίτλου δεν είδαμε κάποια βελτίωση. Αν και οι ηθοποιοί της ταινίας δεν δάνεισαν τις φωνές τους στους ήρωες, τα voice overs είναι υψηλού επιπέδου. Δεν μπορούμε όμως να πούμε όμως το ίδιο και για το soundtrack, το οποίο περνάει σχεδόν απαρατήρητο με εξαίρεση ίσως τους τίτλους τέλους. Ένα ακόμη αρνητικό είναι η κακή υλοποίηση της κάμερας όταν ο χαρακτήρας βρίσκεται κρεμασμένος στο ταβάνι. Θα μπορούσε βέβαια να πει κανείς ότι αυτό γίνεται εσκεμμένα ώστε να αποδοθεί ρεαλιστικότερα η δυσκολία που υπάρχει στο να βλέπεις ανάποδα. Σε κάθε περίπτωση είναι ένα στοιχείο που θα κουράσει τον παίκτη ιδιαίτερα στην εκτέλεση stealth kills. Αντίθετα η A.I των αντιπάλων είναι ικανοποιητική, από την στιγμή που ο Spidey κάνει αισθητή την παρουσία του βρίσκονται σε επαγρύπνηση και δεν περιμένουν στατικοί.



Συνοψίζοντας, το The Amazing Spider-Man είναι ένα παιχνίδι με αρκετές αδυναμίες χωρίς όμως αυτό να το εμποδίζει να έχει υψηλό fun factor. Η Beenox έκανε ένα βήμα μπροστά με αυτήν της την προσπάθεια και μας δημιουργεί ακόμα μεγαλύτερες προσδοκίες για το μέλλον. Ακόμα και έτσι όμως είναι γεγονός ότι υπάρχουν πιο ολοκληρωμένοι τίτλοι στην αγορά, οπότε εύλογα δημιουργείται το ερώτημα για ποιο λόγο κάποιος να ασχοληθεί με αυτόν. Η απάντηση είναι ότι οι υπόλοιποι τίτλοι δεν έχουν τον Spider-Man…

Πηγή

Read More

Epic Mickey 2: The Power of Two

Είναι κάποια ονόματα που έχουν ειδικό βάρος στην βιομηχανία του gaming, με ένα από αυτά είναι και του Warren Spector. Στο άκουσμα και μόνο της εμπλοκής του σε ένα τίτλο με πρωταγωνιστή τον κεντρικό ήρωα της Disney υπήρξε ενθουσιασμός στο κοινό. Στο πρώτο μέρος είδαμε μία διαφορετική και πιο σκοτεινή προσέγγιση του κόσμου της Disney και παρά τα τεχνικά προβλήματα που υπήρχαν μας άφηνε υποσχέσεις για το μέλλον. Το γεγονός ότι ένας τίτλος με πρωταγωνιστή τον Mickey Mouse απευθυνόταν και στο ενήλικο κοινό ήταν ικανό από μόνο του να μας κεντρίσει το ενδιαφέρον. Το Epic Mickey 2: The Power of Two είχε να πατήσει πάνω στην ίδια -επιτυχημένη όπως αποδείχθηκε- φόρμουλα βελτιώνοντας και εξελίσσοντας την. Δυστυχώς δεν μπορούμε να πούμε ότι απουσιάζουν τα προβλήματα  από αυτή την προσπάθεια.



Η ιστορία μας φέρνει ξανά στην Wasteland  λίγο μετά τα γεγονότα του πρώτου τίτλου. Ο κόσμος της βρίσκεται σε φάση αναδόμησης όταν θα πληγεί από μία σειρά σεισμικών δονήσεων. Σε αυτό το σημείο εμφανίζεται ο Mad Doctor και προσπαθεί να πείσει τα toons ότι έχει μετανιώσει για το κακό που τους προξένησε και πλέον θέλει να τα βοηθήσει. Ο Oswald αναλαμβάνει να φέρει πίσω τον Mickey και κάπου εκεί ξεκινάει η περιπέτεια. Το σενάριο ποιοτικά κινείται σε κάτω του μετρίου επίπεδα. Σε κανένα του σημείο δεν καταφέρνει να προκαλέσει ενδιαφέρον στον παίκτη ενώ και το τέλος του είναι εξαιρετικά προβλέψιμο. Αυτό που σώζει την παρτίδα στο συγκεκριμένο σκέλος είναι ότι η εξέλιξη του δίνεται με εξαιρετικής ποιότητας cut scenes τα οποία παρεμβάλλονται της δράσης.



Ο παίκτης έχει και πάλι τον έλεγχο του Mickey με την σημαντική διαφορά ότι πλέον έχει για βοηθό τον Oswald του οποίου η συμμετοχή είναι καθοριστική στην πρόοδο μας στο παιχνίδι. Η προσθήκη του σαφώς δεν προκαλεί εντυπωσιασμό αλλά με δυνατότητες όπως του ελέγχου ηλεκτρονικών συσκευών και πυλών (μέσω ενός τηλεχειριστηρίου) και της λειτουργίας των αυτιών του ως έλικες για να μας μεταφέρει σε μέρη που δεν θα μπορούσαμε να φτάσουμε με ένα απλό άλμα, δίνεται μία πιο φρέσκια και πολυσύνθετη προσέγγιση ειδικότερα στο platform κομμάτι του τίτλου. Εκτός από αυτή την αλλαγή, οι μηχανισμοί παραμένουν σχεδόν ίδιοι με βασικό πυλώνα τους το πινέλο του ήρωα. Με τη χρήση του ο Mickey ρίχνοντας την ανάλογη μπογιά μπορεί να εμφανίσει ή να εξαφανίσει αντικείμενα από το περιβάλλον.



Επίσης αυτό αποτελεί και το βασικό του όπλο απέναντι στους εχθρούς, με τον τρόπο που επιλέγει να το χρησιμοποιήσει ο παίκτης να επηρεάζει την μετέπειτα πορεία του στον κόσμο του παιχνιδιού. Τέλος υπάρχουν και κάποια ακόμα στοιχεία/δυνατότητες όπως το μελάνι που μας κάνει αόρατους αλλά η χρήση τους δυστυχώς είναι τόσο περιορισμένη που ουσιαστικά είναι σαν να μην υπάρχουν.
Οι περιοχές τις οποίες επισκεπτόμαστε είναι ιδιαίτερα όμορφες από εικαστικής πλευράς αλλά και γεμάτες αναφορές στην ιστορία της Disney. Το παράπονο μας στο σημείο αυτό είναι ότι η ομάδα παραγωγής δεν κάνει την παραμικρή προσπάθεια στο να μας παρουσιάσει αυτές τις αναφορές με αποτέλεσμα ο μέσος παίκτης να αδυνατεί να αντιληφθεί τις περισσότερες από αυτές. Επίσης άξιες αναφορές είναι και οι 2D πίστες από τις οποίες θα κληθούμε να περάσουμε κατά την διάρκεια του παιχνιδιού και προσφέρουν στον παίκτη υψηλότερο challenging στο platform κομμάτι αλλά και τον παρακινούν να τις εξερευνήσει ώστε να ανακαλύψει κάθε περιοχή τους.



Το προβληματικό τεχνικό κομμάτι του πρώτου τίτλου, παρά τις όποιες βελτιώσεις έχει υποστεί κάνει και πάλι την εμφάνιση του. Η κάμερα έχει βελτιωθεί αισθητά και με την βοήθεια του δεύτερου αναλογικού χωρίς όμως και πάλι να λειτουργεί απροβλημάτιστα. Η αδυναμία αυτή γίνεται αντιληπτή κυρίως σε περιπτώσεις που πρέπει να σημαδέψουμε με το πινέλο μας σε μακρινή απόσταση και μεγάλο ύψος όπως συμβαίνει στις μάχες με τα αφεντικά. Αυτό όμως που κλέβει την παράσταση με το λάθος τρόπο είναι η τεχνητή νοημοσύνη που βρίσκεται πίσω από τον χειρισμό του Oswald. Δεν ήταν λίγες οι φορές που ο κινηματογραφικός πρόγονος του Mickey Mouse κατάφερε να μας σπάσει τα νεύρα με την προκλητικά ακατανόητη απουσία του από το σημείο, στο οποίο θα έπρεπε να βρίσκεται για να μας βοηθήσει. Το πρόβλημα αυτό λύνεται για όσους εκμεταλλευθούν τη δυνατότητα για συνεργατικό παιχνίδι με κάποιο φίλο σε offline mode και με την οθόνη να χωρίζεται στα δύο.



Όπως αναφέραμε ήδη το art direction είναι υψηλού επιπέδου και με έντονα χρώματα. Σε αντίθεση με τον προκάτοχο του ακολουθεί μία λιγότερο σκοτεινή αισθητική γεγονός που αλλάζει την συνολική εικόνα του τίτλου αλλά το αν αυτό είναι θετικό ή αρνητικό αποτελεί υποκειμενική άποψη του καθενός. Με δεδομένους τους περιορισμούς που θέτει το Wii ως βασική πλατφόρμα ανάπτυξης του παιχνιδιού τα γραφικά είναι καταδικασμένα να κινηθούν στην μετριότητα για τα δεδομένα της εποχής. Εξαιρετική δουλειά έχει γίνει και στο animation με την κίνηση των χαρακτήρων να είναι ομαλή. Ο ηχητικός τομέας επιφύλασσε μία μεγάλη απογοήτευση. Όχι, η μουσική επένδυση και τα voice overs δεν ήταν άσχημα, κάθε άλλο. Ακόμα και αν δεν αποτελούν κάτι το ξεχωριστό, ταιριάζουν με την αισθητική και τη φιλοσοφία του τίτλου συνοδεύοντας τις περιπέτειες μας στην Wasteland. Όταν όμως μετά τις πρώτες ανακοινώσεις για τον τίτλο είχαμε ενημερωθεί για στοιχεία μιούζικαλ στο παιχνίδι και στο τελικό προϊόν αυτό ενσωματώθηκε μόνο στα cutscenes και με τρόπο σχεδόν αδιάφορο είναι ένα γεγονός που μας αφήνει μία γλυκόπικρη γεύση.



Συνοψίζοντας, το παιχνίδι της Junction Point δεν ήταν σε καμία περίπτωση αυτό που θα περιμέναμε να είναι. Με το κομμάτι του gameplay να μην καταφέρνει να κάνει το βήμα παραπάνω και να κινείται στην μετριότητα, το ερώτημα είναι αν ο υπέροχος κόσμος του είναι ικανός από μόνος του για να κρατήσει τον τίτλο. Αν σε αυτό προσθέσουμε και το γεγονός ότι είχαμε μία στροφή της ομάδας ανάπτυξης που δείχνει να απομακρύνεται από το ενήλικο κοινό -που είχε προσπαθήσει να προσεγγίσει στο πρώτο Epic Mickey- η απάντηση είναι μάλλον αρνητική. Οι λάτρεις της Disney θα ευχαριστηθούν τις περίπου 10 ώρες παιχνιδιού που προσφέρει η κεντρική ιστορία και ενδεχομένως να θελήσουν να ασχοληθούν και με τα side quests που αυξάνουν αρκετά την διάρκεια, δεν μπορούμε όμως να εγγυηθούμε το ίδιο και για τους υπόλοιπους.
Πηγή

Read More